Bazylika kolegiacka
św. Jana Chrzciciela

Sanktuarium Matki Bożej
Królowej Rodzin

Matka Boża Parczewska
zwana
Madonną z Gruszką
koronowana
6 maja 2000 roku

data nadania tytułu 
bazyliki mniejszej 
26 kwietnia 1989 roku

Diecezja Siedlecka

 width=

Parczew (dawniej Parczów) należy do najstarszych miast Lubelszczyzny. Jak podaje Jan Długosz, osada o tej nazwie istniała już w XIII wieku. Prawa miejskie otrzymał Parczew w 1401 roku z rąk Władysława Jagiełły i wnet zaczął się szybko rozwijać. Rozkwit miasta za Jagiellonów nastąpił głównie dzięki położeniu na pograniczu ziem Polski i Litwy oraz na szlaku handlowym i komunikacyjnym z Krakowa do Wilna. W 1413 roku na zjeździe w Horodle Parczew został wyznaczony na miejsce zjazdów polsko-litewskich i sejmów – odtąd stał się ważnym ośrodkiem życia politycznego kraju. Miasto weszło do historii Kościoła przez fakt ogłoszenia tu uchwał Soboru Trydenckiego w 1564 roku. Dokonał tego uroczyście ostatni z Jagiellonów, król Zygmunt August. Przyjęcie tychże uchwał ujednoliciło życie religijne w Polsce, co uchroniło przed niepotrzebnymi zamieszkami religijnymi. Polska potwierdziła swoją obecność w chrześcijańskiej Europie. Tu gościli kolejno wszyscy królowie z dynastii Jagiellonów, niektórzy wielokrotnie.
Pierwsza wzmianka o kościele i parafii opatrzona została datą 6 lipca 1401 roku. W tym właśnie dniu król Władysław Jagiełło wydał specjalny dekret dotacyjny, w którym zapisał: zapalony gorliwością wielkiej pobożności, pragnąc uprzedzić dzień ostatni dziełami czci Boskiej, parafialnemu kościołowi naszej fundacji w Parczewie i jego rektorom połowę młyna z jego dochodami, dziesiątą miarę miodu, połowę cła jakie w Parczewie wpłynie i wyspę zwaną Ostrów na rzece Konotopa położoną dajemy. Ale już wcześniej istniał tu drewniany kościółek św. Leonarda. Królewska świątynia, w której Zygmunt August przyjmował uchwały soborowe, spłonęła w 1566 roku. Jeszcze za życia tego monarchy wzniesiono kościół św. Jana Chrzciciela na miejscu spalonego zamku. W ciągu wieków budowano kolejne świątynie drewniane, a więc nietrwałe, rujnował je ząb czasu albo trawił ogień.
Obecny kościół w Parczewie został wybudowany w latach 1905- 1913 z inicjatywy ks. Stanisława Wierzejskiego, według projektu Władysława Wołłodźki, w stylu neogotyckim. Konsekrował go bp Henryk Przeździecki 20 maja 1919 roku, już po odzyskaniu niepodległości. W Parczewie mamy klejnot Podlasia, cudowny obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem. Mały Jezus stoi na kolanach siedzącej Maryi. W lewej rączce trzyma 2 kwiaty, w prawej zaś owoc podobny do gruszki, stąd nazwa obrazu: „Madonna z Gruszką”. Przypuszcza się, iż jest to dzieło szkoły flamandzkiej, wykonane w XVI wieku. Dziś w parczewskim kościele, w głównym ołtarzu, wizerunek Matki Bożej z Gruszką znów jak niegdyś odbiera cześć publiczną. W 1968 roku, mocą specjalnego dekretu biskupiego, wizerunek trafił do ołtarza głównego, a kościół został ogłoszony sanktuarium maryjnym. Kult Matki Bożej Parczewskiej stale się pogłębia i rozszerza. Świadczą o tym liczne wota zgromadzone w gablotach, w prezbiterium kościoła. Koronacji obrazu dokonał 6 maja 2000 roku prymas Polski Józef kardynał Glemp. Od 2008 roku mieści się tu siedziba Parczewskiej Kapituły Kolegiackiej. W sposób szczególny świątynia parczewska uhonorowana została 26 kwietnia 1989 roku, kiedy to Papież Jan Paweł II nadał jej godność bazyliki mniejszej.

Parczew_35.jpg
Parczew_11.jpg
Parczew_15.jpg
Parczew_05.jpg
Parczew_19.jpg
Parczew_03.jpg
Parczew_22.jpg
Parczew_25.jpg
Parczew_13.jpg
Parczew_07.jpg
Parczew_08.jpg
Parczew_09.jpg
Parczew_01.jpg
Parczew_04.jpg
Parczew_06.jpg
Parczew_10.jpg
Parczew_02.jpg
Parczew_14.jpg